add-whatOm je te laten begrijpen waarom ik “Op je bolle oog” na anderhalf jaar weer nodig ben zal ik bij het begin moeten beginnen. Want er was een tijd dat ik deze blog niet nodig had. Niets sarcastisch had te zeggen, nergens tegen aan hoefde te schopppen, een tijd waarin alles goed ging. Waarin ik gelukkig was.


Toen ik begon met “Op je bolle oog” ging het niet zo lekker met me. Sommigen weten misschien nog wel dat mijn nichtje verongelukt is en ik het daar drie jaar lang erg moeilijk mee heb gehad. Tevens raakte ik mijn baan kwijt en werd alles gewoon een stu moeilijker. Uiteindelijk heb ik aan mezelf moeten toegeven dat het niet ging, ik kon het niet langer alleen oplossen en zocht hulp. En dat kreeg ik, goede, intensieve hulp.

Tijdens deze hulp kwamen specialisten erachter dat ik toch wel erg van de hak op de tak ging, en dat er een aantal dingen gewoonweg niet klopten. Uit diverse testen bleek later dat ik een ADD-er ben. Druk in mijn hoofd, lichamelijk lui als dikke driet. Op een vreemde manier herkende ik me hier nog in ook en vanaf daar ging alles eigenlijk bergopwaarts. Ik heb alles omtrent mijn nichtje netjes verwerkt en het een mooie plek gegeven, ook al mis ik haar nu – na bijna 5 jaar – nog dagelijks. Ook belangrijk: Ik heb mezelf leren begrijpen. Ik weet nu waarom ik zo ben en kan nu veel beter met mezelf omgaan en ook naar de buitenwereld toe.

Alles ging goed, mijn leven was op de rit. Ik ging de goede kant op en zag overal het positieve weer van in. Tot 28 juni. De dag waarop alles wat ik in die anderhalf jaar heb opgebouwd, compleet onder mijn voeten werd weggeslagen. Wat er gebeurd is zal ik in een apart logje schrijven. (Achter een wachtwoord. Diegenen die hem al opgevraagd hebben zullen het wachtwoord vandaag krijgen. En anders: zie vorige post.)
Het maakt alles anders, en zorgt er weer voor dat ik moet leren omgaan met situaties waarin ik nooit had verwacht te komen. Om DUBBELOP te genieten van de dingen die wél goed gaan in mijn leven én de mensen die WEL echt (en goed voor me) zijn.

Mijn leven is weer 1 grote wirwar van gevoelens, gedachtes, ellende, en vrolijke momenten, allemaal in elkaar geknoopt. Als kerstverlichting. Ga er rustig voor zitten en het lukt je om dit langzaam, met gevoel en tijd, uit elkaar te halen. Máár, als ADD-er is dit vrijwel onmogelijk om dit in je hoofd op een rijtje te krijgen. Daarom wil ik het weer van me af bloggen. Niet voor medelijden, niet voor troost. Gewoon, als hulpmiddel voor mezelf, en misschien voor anderen.

Ik ben en blijf Sharon: Positief, vrolijk, naïef, enthousiast, gek, sarcastisch, lief, gevoelig, (doem-)denker, vriendin, zus, trouw en mezelf.